Roger van der Veken

Opnames damhert – de opnames 2

Hoewel de opnames van gisteren prima waren gelukt ben ik nog een keer terug gegaan naar het gebied bij de Adriaan v/d Wijdeweg. Er stond gisteren wel aardig wat wind, en dat veroorzaakte nogal wat geritsel van gebladerte op de opnames. Vandaag was het nagenoeg windstil, dus de moeite waard om nogmaals een poging te wagen.

Wederom veel mensen op de been in het bos, maar toen het echt donker werd was iedereen wel vertrokken.
Lange tijd hoorde ik steeds in de verte wel het geluid van een hert, maar te ver weg om te kunnen lokaliseren. Ik ben maar rondjes blijven lopen in de hoop dat ik (of hij) dichterbij zou komen.

Na zeker een uur te hebben rondgedoold stond ik plotsklaps verstijfd van schrik oog in oog met een agressief blaffende bok. Niet dat ik hem zag, maar hem horen deed ik des te beter. Ik herkende het geluid niet direct, aangezien het een zeer agressief klinkend soort blaffen betrof, wat heel anders klonk dan het gebrul van gisteren. Eerst dacht ik een enorme hond tegen het lijf te hebben gelopen. Naderhand las ik dat wanneer een Damhert zich bedreigd voelt hij een blaffend geluid kan laten horen, dit moest het dus wel geweest zijn. Hij had mij dus gezien en als gevaar beschouwd.
Stokstijf ben ik blijven staan, uiteraard wel de opname aangezet. Langzaam achteruit sluipen leek mij het beste wat ik kon doen, hopend dat hij me niet aan zou vallen. (weet niet of hij dit bij mensen doet, maar als je ze onderling wel eens hebt zien vechten wil je dit niet zelf mee maken!). Gelukkig hield hij toen op.

Beluister hoe dit geblaf klonk:

 

Na weer een beetje van de schrik te zijn bekomen ben ik verder het bos in gegaan. Ik bleef er een horen in de verte, en hoopte toch nog een keer dichtbij te kunnen komen. Er was gelukkig een beetje maanlicht, en hierdoor kon ik goed een zandpad volgen dieper het bos in.
En ja hoor, verderop op een open stuk in het bos stond er één flink te bulderen. Ik kon heel dicht bij komen, omdat het pad wat ik volgde iets dieper lag dan het veld waar hij stond, en er een vrij dichte bossage omheen was. Aan het geluid te horen stond hij vlak achter de struiken waar ik stond.
Ruim een half uur heb ik kunnen opnemen, hij bleef maar doorgaan. Ik was zo dichtbij dat ik hem zelfs kon horen pissen. Ook hoorde ik een wat hoger, meer piepend geluid, wat vermoedelijk een hinde was die er ook liep.

Beluister hier het resultaat van deze opname

Het maken van geluidsopnames in de natuur, is behalve soms een kwestie van veel geduld, ook soms een erg spannende bezigheid!

22-10-2013

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


CAPTCHA Image
Reload Image